Zoya Harutyunyan: Short stories in Armenian (part 1)

About the author:

– Born in Yeghegnatsor, Armenia.

– Graduated from Kirovakan University.

– Has been working as a teacher of Armenian Literature and language for many years.

– During the last 5-7 years she has written?2 books (awaiting publication)

– She has signed many articles in newspapers and magazines in Armenia, such as ?Garoun? (Spring).?

Ten Rubles (SHORT STORY IN ARMENIAN)

10 Ռուբլին

5-6 տարեկան տղա եմ: Դրսում խաղալիս հանկարծ աչքս ընկավ գետնին 10 ռուբլի:

Ինչքան ուրախացա.

– Գտե՜լ եմ, գտե՜լ եմ,- մտքումս կրկնում եմ, ուրախությունից սիրտս խայտում է: Բայց արտաքինից լռիկ-մնջիկ մոտենում եմ մեծ եղբորս.

– Արթուր փող եմ գտել, ի՞նչ անենք:

– Որտեղի՞ց Դավիթ ջան:

– Զնաների (ճահիճ) ծառերի տակից,- պատասխանում եմ ու շարունակում եմ,- այնպես կուզենայի հեռադիտակ, մեկ էլ մի խաղալիք ունենալ: Եղբայրս ոչինչ չպատասխանեց:

Մինչ Եղեգնաձորից հասանք Երևան, որոշեցինք մի զույգ սանդալներ ու մի վարտիք գնել:

Խաղալիքներ գնելու միտքը հօդս ցնդեց:

Ախր, որ ճիշտն ասենք, բոլորովին չեմ սիրում սանդալ կոշիկները, նամանավանդ, որ կարմիր են լինում:

Ախր դրանք աղջիկների կոշիկներ են, ինչ է աղջի՞կ եմ, ես տղա եմ: Բայց դե, որ եղբայրս է գնում, ես ?ուրախությամբ? հագնում եմ:

Արդեն մեծ մարդ եմ, բայց այդ հեռադիտակ խաղալիքը չեմ կարողանում մոռանալ:

– Ինչու՞ ինձ չէիր ասում, տղաս,- ափսոսանքով հարց նում է մայրս:

Ժպտալով պատասխանում եմ. ?Առաջինը ամաչում էի, երկրորդը՝ քո աշխատանքն էի ափսոսում, հետո,-ափսոսանքով շարունակեց,- բայց երազանքս մնաց երազանք մինչև հիմա?:

She was saved from being insane (SHORT STORY IN ARMENIAN)

ՆՐԱՆ ՓՐԿԵՑԻՆ ԽԵԼԱԳԱՐՎԵԼՈՒՑ

Աստվածային մաքուր օդ, լազուր երկինք՝ լազուր, աստղալից: Այնպես սքանչելի են երգում ծղրիդները, այնքան քաղցր է մանկության օրրանը:

Թակում են դուռը: Քնած է մայրը, չի արթնանում, նորից են թակում: Ահա վառվեց լույսը, ուրախությունից երկուսի աչքերն էլ փայլեցին:

– Իմ թանկագիններս, վերջապես եկաք:

Ազնվազարմ մի տիկին, աչքերը փոս ընկած, թուլացած ու թառամած, վտանգավոր գունատությամբ դեմքը, խոսում էր վիշտ տանող մարդու մասին:

Ողջագուրվեցին, մայրը հուզմունքից դողում էր, ինչ–որ անկապ բառեր էր արտասանում ու դեմքի գունատությունը տեղի տվեց, հոգու վշտի ճիչն էր, որ աշխատում էր ցույց չտալ:

– Մամ ջան, գնանք Երևան, դու մենակ չպետք է ապրես:

– Կգամ տղեք ջան, դուք միանգամայն ճիշտ եք:

Ուրախացած, զարմացած տղաները թև առան ու թռան ուրախությունից:

– Այլևս մենակ չեմ կարող և չեմ ցանկանում ապրել, վերջ. ես զգում եմ, որ վերջանում եմ,- աչքերը լցվեցին, արցունքները գլորվեցին: Գլուխը դրեց փոքր որդու ուսին, տղան վերցրեց մոր ձեռքը, համբուրեց:

Կոկա–կոլայի գովազդի պլակատի վրա գրեց ?Mother we love you?:

– Ճիշտ է, մեր հայրիկը չկա, բայց մենք կանք և քեզ չենք թողնի, որ մենակ մնաս ու հեռանաս մեզանից, դու մեզ պետք ես, դու ուժեղ մարդ ես և մեր հոգին հենվում է այդ սյանը:

– Միթե՞ ես ուժեղ եմ,- մտածեց Զարուհին ու թույլ ժպտաց՝ բարձրաձայն ոչինչ չասելով:

– Դե լավ կգամ, ապա՞ իմ 70 հնդուհավերն ու 30 հավ ու ճիվը:

– Դե, ինչ մորթելու է, կմորթենք, ինչ էլ կտանք Սոֆիկը կպահի:

– Դե լավ, մի խոսքով, ամեն ինչ կդասավորեմ, պատրաստ կլինեմ, կգաք ինձ կտանեք?

Այս ասելուց հետո նայեց ամուսնու անհաջող նկարին, գլուխն առավ ափերի մեջ ու անզուսպ լաց եղավ: Տղաները դուրս եկան ծխելու:

Դեկտեմբերին նա արդեն Երևանում էր՝ իր կեսին կորցրած:

Չէր կարողանում մուտքով բարձրանալ վերև: Քանի, քանի անգամներ ես իջել ու բարձրացել այս մուտքով, ուրախ ու տխուր, լավ ու վատ տրամադրությամբ, երջանիկ ու տխուր պահեր ես ունեցել? իմ թանկագին Էդուարդ?